9 september 2011
Minister Leers heeft nog steeds geen uitspraak gedaan...... Het lijkt wel of men er genoegen in schept mensen in onzekerheid te laten zitten

Onderstaand stuk uit Dagblad de Limburger d d 3-09-11
Venlo wil geen “300 Mauro’s”
De gemeente Venlo wijst de komst van uitgeprocedeerde gezinnen af omdat zij grote problemen verwacht tijdens de opvang en bij uitzetting. “Wij willen geen “300 Mauro’s” zegt wethouder Ramon Testroote in Dagblad de Limburger van 3 spetember j.l. daarbij verwijzend naar de schier uitzichtloze situatie waarin deze Venrayse asielzoeker al geruime tijd verkeert. De afwijzing van de opvang en vergelijking met Mauro lijkt ogenschijnlijk logisch en voortkomend uit betrokkenheid. Maar is deze vorm van betrokkenheid in het belang van de asielzoekers zelf?
Wat hier terzijde geschoven wordt is geen lastige parkeerkwestie of probleem met de groenvoorziening. We hebben het over medemensen die in ernstige nood verkeren. Om preciezer te zijn, over gezinnen met kinderen die het recht hebben om in Nederland te verblijven of Nederland niet uitkunnen. Het uitzetten van kinderen onder de 18 jaar die soms al langer dan 10 jaar in ons land wonen is tegen het verdrag van de internationale rechten van het kind (IRVK). De gezinnen mogen dus niet uitgezet worden maar door een opvang aan te bieden dat wat voorzieningen betreft tot het minimale is uitgekleed hoopt minister Leers dat ze toch uit zichzelf wel weg zullen gaan. Een methode waaraan Venlo terecht niet wil meewerken. Met de afwijzing echter van deze inhumane opvang doet de gemeente Venlo paradoxaal genoeg toch mee aan de juridische en menselijke martelgang namelijk zonder er zelf iets daadwerkelijks tegenover te stellen. De asielzoekers zijn voor begrip en welzijn geheel afhankelijk van de mate van betrokkenheid die bestuurders willen opbrengen. Zij zijn niet geholpen met getouwtrek tussen nationale en lokale overheid maar wachten op bescherming en uitvoering van hun rechten, liefst nu en vandaag. Als de overheid de rechten naast zich neerlegt, kan een lokale overheid daartegen stelling nemen. De diskussie moet niet in de eerste plaats gaan over de hooglopende emoties in een AZC maar over de ondubbelzinnige uitvoering van mensenrechten, dan komt het daarna met de emoties ook wel goed. Het slechts ingaan op mogelijke problemen bij huisvesting en uitzetting – en de beker die overloopt met leed laten passeren - is niet in belang van de asielzoekers. De keuze is immers uit twee kwaden : de zorg over laten aan een overheid die momenteel overduidelijk onwillig mensenrechten als uitganspunt te nemen. Of toch zelf de zorg naar eer en geweten op zich nemen - hetgeen zeker voor problemen en pijn gaat zorgen - maar voor de betrokkenen beter is dan niets. Verbeteringen in de woningen, kennis van het vreemdelingenbeleid en waar nodig in overleg treden met de minister is gedurende het proces allemaal mogelijk. Een stad als Venlo kan groeien in kennis en “Venlove” door samen rond een groep mensen te gaan staan die leterlijk niet meer weten waar ze het zoeken moet. Dan zal ook blijken dat “de asielzoeker”niet bestaat – zoals sommige politici ons willen laten geloven - maar dat het stuk voor stuk gaat om mensen met een eigen te respecteren verhaal. Deze mensen brengen het leven met zich mee zoals het is. Kunnen wij daar in Venlo niet tegen?
Wie zich serieus in de problematiek verdiept heeft weet bovendien dat Mauro’s situatie op geen enkele manier te vergelijken valt met die van de uitgeprocedeerde gezinnen. Mauro woont in Nederland zonder zijn ouders en is door de staat in een pleeggezin geplaatst. Hoewel de pleegouders aan het verzoek om hem een gezin te geven met liefde en inzet voldaan hebben, omzeilt de overheid nu de rechten van Mauro door juridisch het pleeggezin tot “geen normaal gezin’ te verklaren, waardoor recht op gezinsleven vervalt. Zo’n kind dat vlakbij Venlo woont en in afwachting van zijn verblijfsvergunning gespannen thuis zit tot symbool maken van “uitzichtloosheid waar we eigenlijk geen zin in hebben” is tegenover hem en het gezin op zijn zachts gezegd ondoordacht.
Of zoals de pleegmoeder het zelf formuleert; “Mauro er bij te halen om hun eigen plan kracht bij te zetten is erg respectloos”. Als de zorg voor 300 Mauro’s teveel is kan de wethouder beginnen om op zijn minst zorg te tonen naar dit kind dat al zolang klem zit. Terwijl de burgemeester van Venray zijn rug rechtte en publiekelijk achter het pleeggezin is gaan staan, liet Venlo niets van zich horen. In werkelijkheid is zelfs 1 Mauro voor Venlo teveel. Betrokkenheid met asielzoekers kost meer dan wat papieren opties doornemen en met kritische aantekeningen retour sturen. Goede sier maken met kwasi betrokkenheid waardoor, goddank, weer geen poot hoeft te worden uitgestoken lijkt een voortzetting van hetzelfde oude liedje in Venlo: asielzoekers worden alleen ontvangen als het niet anders kan en krijgen de zorg waartoe de overheid verplicht. Verantwoordelijk is en blijft de overheid. Minister Bleker van landbouw zou ermee in zijn nopjes zijn als hij op diezelfde manier de verantwoordelijkheid kreeg over de bouw van de megastallen voor varkens in Limburg. Maar wat hij ook probeert de limburgse gemeentes houden, bezijden was kleine wijzingen her en der, de verantwoordelijkheid lokaal stevig in eigen handen. Buurtvereningen, milieu- en dierenorganisaties klagen steen en been over stank en dierenleed maar dat mag de pret niet drukken zolang het maar inkomsten genereert. Asielzoekers die geen kant op kunnen daartegenover wordt geheel uit zichzelf niets aangeboden. Ze zijn immers voor veel Limburge gemeenten waaronder ook Venlo alleen maar een problematische energie – en kostenpost.
http://www.defenceforchildren.nl/p/20/98/mo89-mc50/kinderrechtenverdrag

10 augustus 2011
Minister Leers heeft blijkbaar het dossier van Mauro vanaf november 2010 niet goed gelezen want er is nog steeds geen antwoord. November vorig jaar heeft de meervoudige rechtbank in Amsterdam uitspraak gedaan en alle bezwaren van de IND van tafel geveegd en nog een uitbrander op de koop toegegeven aan de IND dat Mauro al vijf jaar geleden een verblijfvergunning had moeten krijgen.

Hiertegen is de IND in hoger beroep gegaan bij de Raad van State. Hierin is alles van tafel geveegd en de uitspraak was dat Mauro terug moest naar Angola. Minister Leers zou het dossier nog eens goed doornemen.

Heeft Minister Leers dan echt het hele zomerreces nodig om dit dossier door te lezen of heeft hij zijn werk vanaf november niet goed gedaan? De vooruitzichten zien er niet goed uit.

27 juni 2011

Onderstaand de brief die vanmiddag door Mauro op de bus is gedaan voor minister Leers. Behoeft geen verdere uitleg...

De minister voor Immigratie en Asiel

De heer Drs. G.B.M. Leers

Postbus 20011

2500 EA Den Haag

Oostrum/Eindhoven 26 juni 2011

Geachte heer Leers,

Mijn naam is Mauro Manuel. Ik ben achttien jaar oud en ik woon al acht jaar in een pleeggezin (Hans, Anita en mijn kleine broertje Tjeerd) waar ik het heel erg naar mijn zin heb. Ik voel me bij hen thuis en ben heel erg bang dat ik ze binnenkort moet gaan missen.

U heeft de afgelopen dagen denk ik wel al over mijn zaak gehoord omdat zoveel mensen net als ik geschrokken zijn dat ik weg moet. Ik dacht dat het wel netjes was als ik dan ook even zelf aan u zou schrijven.

Ik ben op mijn negende op het vliegtuig gezet naar Nederland door mijn biologische ouders.

Ik wist niet wat er ging gebeuren. Ze hadden niet gezegd dat ik in mijn eentje naar een ander land zou gaan vliegen.

Ik heb er heel veel moeite mee gehad om dat te verwerken. Het heeft mij ook veel pijn gedaan dat mijn biologische ouders mij dat hebben aangedaan. Hier in Nederland ben ik heel bang geweest voor iedereen. Ik vertrouwde niemand en had veel verdriet over dat ik weggestuurd was door mijn ouders.

Op mijn tiende ben ik in een pleeggezin terechtgekomen waar ik nu inmiddels al acht jaar woon. Het was in het begin heel moeilijk voor mij om zomaar in een gezin te komen waar mensen waren die voor mij wilden gaan zorgen. Ik was heel bang en verdrietig dat het allemaal zo moest gaan. In die tijd heb ik heel veel moeten huilen. Ik liep alleen maar rond met de vraag waarom ik weggestuurd was door mijn ouders. Langzamerhand vertrouwde ik mijn pleegouders steeds meer en begon ik hen ook te zien als mijn ouders.

Al die jaren heb ik mij als persoon heel erg kunnen ontwikkelen en ik heb mij heel erg aangepast aan de Nederlandse cultuur. Ik voel mij het meest een Nederlander en een beetje Limburger (mijn Limburgse accent zal ik nooit kwijtraken) en natuurlijk ook een halve Angolees. Dat is best ingewikkeld maar ik ben hiermee opgegroeid de afgelopen jaren.

Ik kan het mij ook niet voorstellen dat ik terug zou gaan naar Angola, een land dat voor mij heel vreemd is. Ik heb altijd gevreesd voor de dag dat ik definitief terug zou moeten. Die dag is de afgelopen week gekomen. Ik kreeg op maandag 20 juni 2011 van mijn pleegouders te horen dat er geen toekomst meer is voor mij in Nederland. Ik had die dag examen en kreeg het te horen toen ik van school kwam. De tijd stond even stil. Ik kon het niet geloven dat de beslissing van de Raad van State negatief was voor mij. Mijn hart begon steeds harder te kloppen. Ik was altijd al zo bang voor deze dag. Ik heb de hele avond alleen maar gehuild en kon het niet geloven dat ik weg zou moeten gaan. De volgende dag had ik nog een praktijkexamen. Maar ik was er totaal niet bij met mijn hoofd. Ik heb het later in de week nog een keer mogen doen.

Ik heb de afgelopen donderdag moeten tekenen voor vrijwillige terugkeer naar Angola.

Het is heel verschrikkelijk om op papier te tekenen dat je binnen dertig dagen het land moet verlaten. Ik heb getekend dat ik vrijwillig terugkeer maar ik zou nooit vrijwillig willen gaan. Ik heb geen keus gehad. Ik ben bang dat ik opgepakt word als ik mij niet vrijwillig terug zou laten keren.

Ik moet iedereen gaan verlaten die ik heb leren kennen: mijn vrienden, pleeggezin waar ik al acht jaar woon en de rest van de familie. Al die jaren dat ik een band heb opgebouwd met mijn pleegouders zijn dan weg. Mijn pleegouders zijn voor mij meer mijn ouders dan mijn biologische ouders. Ik heb in al die jaren een opvoeding gekregen die mijn biologische ouders mij nooit gegeven hebben. Ik heb hen nooit meer gezien en ik heb totaal geen band met mijn ouders in Angola.

Ik heb sinds drie jaar er ook een kleine broertje bij gekregen. Hij is echt een hele leuke en lieve jongen. Ook met hem heb ik een band opgebouwd die ik niet kwijt wil. Ik ben er ook heel bang voor dat hij niet meer weet wie ik ben als ik teruggestuurd wordt naar Angola. Hij is pas drie jaar en weet dan over een paar jaar niet meer wie ik ben.

Ik ben helemaal verwesterd en ik ben niet meer in staat om naar een land te gaan als Angola. Ik heb hier kans op een goede toekomst en kan Nederland ook helpen door te gaan werken nu ik bijna een diploma heb. In Angola kan dat niet. Ik spreek de taal bijna niet meer en dat is iets waar ik veel tijd voor nodig zal hebben, om het weer te leren. De cultuur is heel anders dan die van hier en de mensen zullen daar zien dat ik anders ben dan de gemiddelde Angolees. Als ik daar ben zal ik helemaal opnieuw moeten gaan beginnen met mijn leven. Alleen al van het denken eraan krijg ik rillingen over mijn lichaam. Ik ben bang dat ik het niet zal redden daar.

Ik zou u, meneer Leers, willen vragen of u toch nog een keer goed zou willen nadenken over mijn zaak. Ik weet dat er niet zo veel kinderen zo’n verhaal hebben als ik. Ik vraag u of ik toch mag blijven, of u een uitzondering wil maken op de regels.

Hoogachtend,

Mauro Manuel

26 juni 2011

Mauro nog lang niet thuis: de Nederlandse staat geeft en neemt
June 26, 2011
By Brit Borg
Op 2 november 2010, de laatst mogelijke dag, ging de IND (immigratie- en naturalisatiedienst) uit naam van minister Leers via de landsadvocaat in hoger beroep tegen de afgifte van een verblijfsvergunning voor de (toen) 17-jarige Mauro. De zaak was toen al bekeken. De feestvreugde die was ontstaan nadat de meervoudige kamer te Amsterdam zich eerder had uitgesproken voor zijn verblijf in Nederland verstomde stilletjes aan. De landsadvocaat wint 87% van de rechtszaken, hoewel de meeste Nederlanders dat niet weten. Maar Minister Leers tegen je hebben voelt niet goed. Toch liet advocaat Marq Wijngaarden van het advocatenkantoor Britta Bohler (BFKW) te Amsterdam het gezin van Mauro weten positief te zijn over de uitkomst. “Ik ga er vanuit dat we dit winnen, gezien de kwaliteit van de rechtspraak van de rechtbank te Amsterdam. De rechtbank heeft per slot van rekening een prachtige uitspraak gedaan”.
Maandag 20 juni 2011 kreeg ik van pleegmoeder Anita Mandigers het e-mailberichtje dat de verblijfsaanvraag voor Mauro is afgewezen, na meer dan anderhalf jaar wachten. Precies dezelfde argumenten die eerder tot het recht op verblijf hebben geleid, blijken nu in het tegendeel veranderd of gewoon genegeerd. Hoewel eerder zijn geworteldheid in de samenleving en bij het pleeggezin een reden waren om hem verblijf te geven, valt het pleeggezin bij nadere beschouwing toch niet als gezin aan te merken. Daarom valt het niet onder de bescherming van de internationale rechten van het kind of artikel 8 van EVRM, oftewel: recht op gezinsleven. “Organisaties en deskundigen die voor toekenning van een verblijfsvergunning aan Mauro pleitten worden niet eens aangehaald”, schrijft pleegvader Hans even later verbijsterd.  Dit besluit is het tot een onnavolgbare hoogte drijven van juridische gelijkhebberij. Wat hier gebeurd is geen toonbeeld van rechtspraak. Het laat in weerwil van zichzelf juist het omgekeerde zien. Wie de macht heeft, heeft het laatste woord. De organisatie Defence for Children die het gezin van Mauro ondersteunt schrijft op haar website:
“Uitzetting zou van uitzonderlijke hardheid getuigen, schending van zijn kinderrechten en zijn speciale kwetsbaarheid als alleenstaande minderjarige miskennen” (1)
Een paar jaar geleden heb ik contact gezocht met Anita, de pleegmoeder van Mauro, nadat ik haar verhaal in de regionale krant had gelezen. Ik had zelf lange jaren van  IND procedures achter de rug waarbij mijn pleegkind in 2007 illegaal werd verklaard, maar de verblijfsvergunning op het nippertje toch werd verkregen.  In het contact met Anita herken ik haar inzet voor Mauro die, hoewel niet van geboorte, toch gevoeld wordt als haar eigen kind. De procedures zijn zo moeilijk en slopend dat we elkaar plagend “pleegmoeien” noemen. De verbijstering waar Anita en Hans nu doorheen gaan, is onbeschrijflijk en roept bij mij het dramatische beeld op van de Bijbelse koning Salomo die moest kiezen welke moeder het kind zou krijgen.
Helaas werd er bij de Raad van State vorige week niet gekeken naar wiens hart het meeste brak en dus het kind mocht behouden. De Raad van State geeft om geen enkel hart.  Nederland  is door het Hof en door Amnesty International al meerdere malen gewaarschuwd over dit hardvochtige vreemdelingenbeleid. Ook dat weten de meeste Nederlanders niet.
Het is moeilijk om als burger informatie te vinden om zelf te kunnen beoordelen wat er met verblijfsaanvragers is gebeurd. Het juridisch strijdtoneel vindt plaats op papier en vaak achter gesloten deuren. Deze geisoleerdheid is een van de redenen waarom er met hen zo lang en makkelijk rond gesold kan worden. De mensen echter die het aangaat moeten de meestal negatieve uitkomst van de juridische  procedures doormaken en zien te begrijpen. Zij weten niet wat hen overkomt en zakken weg in een woordeloze pijn.
De omgeving ziet het gebeuren. Zij ziet haar dierbare van goed functionerende familielid, vriend, medestudent of klasgenot veranderen in geslagen, verslagen en getraumatiseerde persoon. Dan treedt er weer een isolement in. Wie kan er helpen omgaan met dit trauma. Wat moet je doen? Nu dit gezin door onbegrijpelijke juridische klappen in woordeloze stilte terecht is gekomen, kan de omgeving helaas  niet juridisch voor hen terug slaan of het geleden trauma verhelpen.
Er zijn mensen die gek worden van het verkeren achter onzichtbare muren. Ze hebben deze situatie niet zelf gecreëerd, er niet om gevraagd en kunnen deze niet hanteren. In sommige gevallen is de pijn zo erg dat ze zichzelf wat aandoen.(2) Wat er gebeurd is precies het omgekeerde van wat de verblijfsaanvrager wilde bereiken: het samenleven met anderen in een nieuwe omgeving, een nieuwe start maken, vooruit komen met talent en inzet. Een pleeggezin als de familie Mandigers biedt Mauro een gezinsverband, familieverband en dorpsgemeenschap. Samenleven, inzet, ontplooien, hup Mauro ga ervoor!
Een jongetje wiens leven door ingrijpen van volwassenen stil stond toen hij 9 jaar oud was, weggestuurd door zijn moeder en afhankelijk van goodwill van vreemden, kreeg een nieuwe kans. Als je echter de juridische uitspraken van de afgelopen jaren door leest, dan zie je hoe daarin wordt geprobeerd tot in de kleinste details om hem van een destijds jong weerloos kind te veranderen in een doelgericht berekenend persoon. “Je zegt wel dat je op datum a hier bent binnen gekomen, maar ergens anders zeg je datum b. Je zegt wel dat je met je tante binnen kwam maar ergens anders zeg je dat je afgezet bent bij een station.” Eindeloos ook is het gesteggel of hij wel of geen moeder heeft. Nee, zegt de ene onderzoeker, “een moeder die haar kind zo wegstuurt geeft geen blijk van normale binding en gevoelens moederschap”. “Jawel,” zegt de andere deskundige, “hij heeft haar op die en die datum nog door de telefoon gesproken dus ze bestaat”. Tijdens een tv uitzending hoorde ik zelfs zeggen dat hij terug naar zijn ouders zou gaan. Dat klinkt supersafe, ouders. Niets aan de hand, denk je dan als publiek, wat zeurt die Mauro toch.
Als journalisten niet actief het gat aan informatie invullen tussen de papieren juristerij en burger met de juiste gegevens, dan steunen ze bedoeld of onbedoeld het machtige juridisch apparaat van de IND en de minister. (3) Journalisten raken echter net als iedereen verdwaald in de brij van juridische haarkloverij en gaan gemakshalve akkoord met verklaringen van woordvoerders van de IND en het ministerie. Dan treedt  de ”regels zijn regels” verblinding op. De journalist neemt de een of andere juridische uitspraak voor waar aan. De journalist laat na om de uitkomst van deze processen te toetsen aan de mensenrechten zoals die zijn vastgelegd in Internationale verdragen die Nederland heeft ondertekent. Zijn zijn immer geen juristen, toch? Hoor en wederhoor lijkt voor hen te moeilijk. De juridische ‘ongeteste’ beschikkingen gaan als “regel is regel” verder de samenleving in.(4)  Terwijl de brievenbus bij de Nationale Ombudsman volloopt met klachten over rigide regelgeving en foute toepassingen waar de burger geen greep meer op heeft, blijft de overheid en samenleving zich beroepen op regelgeving zodra het om een immigrant gaat.  Een pleeggezin dat voor Mauro ”strijdend ten onder gaat” zoals Anita  zelf zegt, moet nog oppassen dat ze niet als onredelijk en dwingerig te boek komen te staan als ze blijven benadrukken dat de rechten van Mauro niet eens in overweging zijn genomen.  De rechtse oneliners liggen op de loer.
Toen Mauro hier naartoe werd gestuurd door zijn moeder was Angola net aan het eind van een veertig jaar durende burgeroorlog. Er was gebrek aan alles en de infrastructuur lag in puin. Jonge Angolezen vluchtten naar Nederland. Jonge kinderen werden aan oudere familieleden meegegeven; zo ook Mauro.  De jongeren werden geplaatst in COA’s, asielzoekerscentra. Voor minderjarigen regelde het NIDOS, jeugdbescherming voor vluchtelingen, een woonplek.(5)
In Nederland breekt een strijd uit over hoe er naar deze groep jongeren gekeken moet worden. Zijn dit jonge mensen die door wanhoop  verdreven zijn uit een land waar 40 jaar oorlog is gevoerd of zijn het gelukszoekers die met Boeings vol naar Nederland komen? (6) (7)  In 2007 zijn er van de aanvankelijk 4000  Angolese jongeren nog 646 AMA’s, alleenstaande minderjarige asielzoekers, in Nederland. Mauro behoorde tot de kleinsten die in een pleeggezin geplaatst is. Hij heeft in tegenstelling tot de oudere Angolese jongeren die in asielzoekerscentra verbleven, geen contacten of netwerk onderhouden met Angola. Het gezin Mandigers heeft desgevraagd de zorg voor Mauro op zich genomen, niet wetend dat hun gezin de komende jaren onderwerp van juridische strijd zou worden. De centrale vraag is of dit pleeggezin een normaal gezin is in de betekenis van artikel 8 van EVRM? Zo ja, dan hebben Mauro en Anita en Hans Manders recht op eerbiediging van hun gezinsleven.
Anita en Hans hebben Mauro een gewoon gezinsleven geboden waardoor hij zich goed heeft kunnen ontwikkelen ondanks zijn achtergrond. Volgens de Raad van State is er echter juridisch gezien geen sprake van een gezinsleven omdat Mauro daar nooit een verblijfsvergunning voor heeft gehad. Mauro heeft dus een gezin gehad maar ook weer niet. Daarom moet hij nu terugkeren naar een land waar hij “geacht wordt een netwerk te hebben” terwijl hij dat in werkelijkheid niet heeft. Mauro’s werkelijkheid en rechten worden net zolang op papier vervormd en aangepast tot hij zonder enige twijfel of zorg kan worden uitgezet. De waanzin die gecamoufleerd zit achter dit juridisch steekspel is vrijwel niet uit te leggen aan mensen die zelf niets met immigratieprocedures te maken hebben. Het is te bizar en te erg om waar te zijn, men gelooft het niet. Zo erg zijn we toch niet in ons veilige Nederland? Dit is een derde factor naast het juridisch achterkamertjesspel en trauma die een immigrant isoleert en het makkelijker maakt om hem van tafel te vegen. Vrijwel geen mens snapt het immers.
Het gaat niet om Mauro’s rechten maar om het gezicht van kabinet; het gedoogwrak dat staande blijft op kosten van vele weerloze Nederlandse burgers en immigranten. We worden allemaal murw geslagen door een verdeel- en heersbeleid. Steeds meer burgers raken in een sprakeloos isolement terwijl Wilders met een brutale bravoure afdwingt dat hij als politiek leider uitlatingen mag doen die op de rand van strafrechtelijke vervolging liggen. Het houdt maar niet op: zorgen over pensioen, de afbraak van het persoonsgebonden budget, de plotselinge zorgplicht van het regulier onderwijs voor  kinderen met beperkingen, afschaffen van de vergoeding van een wasmachine of matras voor mensen in bijstand. De norm voor de rechtsbijstandvergoeding wordt verhoogd. Minima kunnen straks nauwelijks meer procederen. Mensen aan de onderkant van de samenleving krijgen zoveel zorgen  dat ze nauwelijks tijd overhouden om zich in anderen in nood te verdiepen.  Links en rechts hoor ik mensen bezorgd vragen: hoe moet het als je ooit in je leven afhankelijk wordt van zorg en begrip? Vraag aan asielzoekers, vluchtelingen en gezinsvormers hoe dit voelt. Zij weten allang wat het is  om afhankelijk te zijn in een land dat niet begrijpt dat zorg geen overbodige kostenpost is maar juist leidt tot beter maatschappelijk en economisch funktioneren.
In een samenleving die snel vergrijst hebben we straks jongeren als Mauro nodig. Hij heeft nu net zijn school af en staat op het punt om een waardevolle werknemer  te worden in onze maatschappij. Het zou zonde zijn om nu al het geld weg te gooien dat de Nederlandse samenleving in hem heeft geïnvesteerd door middel van onderwijs. Puur economisch gezien is het vele malen gunstiger om hem in Nederland te laten blijven dan zijn leven en dat van zijn familie kapot te maken. Als de familie Manders emotioneel verder kapot wordt gemaakt dan zal zij een beroep moeten gaan doen op zorg. Dat kost de samenleving alleen maar onnodig geld. Als Mauro mag blijven dan wint eigenlijk iedereen.
Vul het gat aan informatie op nu het nog kan. De geisoleerdheid waardoor uit het zicht van de openbaarheid gerommeld kan worden met feiten moet opengebroken worden. De bescherming en waarborg van onze mensenrechten moeten we zelf doen. Wat met Mauro gebeurd, is een spiegel die ons allemaal voorhoud tot welk een harteloze schending van mensenrechten onze regering in staat is onder het mom van ons economisch belang. Er is geen economisch belang bij het wegsturen van Mauro. Er is alleen maar het belang van een kabinet dat “hard, duidelijk en slagvaardig” wil overkomen, maar dat in werkelijkheid niet is. Het is een softe weke club die niets wil weten van mensenrechten, maar keihard elkaars kortzichtige persoonlijke, financiële – en machtsbelangen verdedigt op kosten van ons allemaal. Mauro’ s leven en dat van het pleeggezin wordt hier nu aan opgeofferd.
Defence for Children waarschuwde al in 2010 over mogelijke schending kinderrechten als regeringspartijen zouden samen werken met de PVV.(8) Dinsdag 28 juni houdt Defence for Children om 13.15 u op het plein bij de Tweede Kamer samen met kamerleden en Mauro’s voetbalclub een wedstrijd onder het motto: “we laten Mauro niet buiten spel zetten”
Het enige dat Mauro nog kan helpen is het in de publieke openbaarheid brengen van zijn rechten, die staan als een huis. In Oostrum, bij zijn ouders.

22 juni 2011
Aankomende dinsdag zal vanaf 13.15 uur op het plein bij de Tweede Kamer een demonstratie gehouden worden voor Mauro en andere kinderen door Defence for Children. Er zullen diverse activiteiten zijn en dit zal gaan duren tot 13.45 uur. Pers en televisie zal hier ook bij aanwezig zijn. Zij hebben de (pleeg) ouders zelf benaderd alsmede ook kamerleden. Alle mensen die toendertijd bij Petitie.nl een handtekening hebben gezet, dit waren er ongeveer 15.000, zullen ook benaderd gaan worden met de vraag of men aanwezig zou willen zijn in Den Haag. Mijn smeekbede is dan ook:

Bent u in de gelegenheid naar Den Haag te komen kom dan massaal alstublieft. Het kan en mag niet zo zijn dat er over de hoofden van kinderen uitspraken worden gedaan die er voor zorgen dat na een jarenlang verblijf hier in Nederland zomaar ineens hun hele wereld instort. Ik ben er zeker niet voor om iedereen maar naar Nederland te laten komen, maar kinderen die al bijna 10 jaar in Nederland verblijven hebben in mijn ogen recht om hier te mogen blijven. Door niet tijdig en adequaat te hebben gereageerd in het verleden heeft de overheid er voor gezorgd dat kinderen zich hier hebben gehecht en het kan dan niet zo zijn dat zij de dupe worden van de bureaucratie van een regering. Nu worden er gesprekken gevoerd in de Tweede Kamer om uitzettingsprocedures te verkorten, maar de fouten uit het verleden zorgen er nu voor dat deze groep kinderen en onze kleinzoon tussen wal en schip geraken.

17 juli 2010

De rechtzaak van 3 juni was een hoopvolle, maar vervolgens is het weer 6 weken wachten.

En u snapt het natuurlijk al.... het is vakantieperiode dus duurt het nog maar wat langer. Uiteindelijk moeten de rechters ook op vakantie en dat Mauro en het hele gezin al jaren zitten te wachten doet er niet zoveel toe....